Etiketler

, ,

2 yaş ne demekmiş, sendromunu yaşayınca anladım. Öfke nöbetleriyle tanışınca, gece terörleriyle uğraşınca gördüm. Pek çok şeye “hayır” diyen, birey olma çabasındaki küçük insanla karşılaşınca anladım. Hala tam olarak konuşamayan bebeğimin derdini anlatamadığı için asabileştiğini farkedince anladım. Oyunun tadını alan miniğimin gece uykusuna “saatlerce” direndiğini görünce anladım. İnternetteki araştırmalarım “bebek yemekleri, gaz sorununa çözümler” gibi konulardan, “sendromla nasıl baş edilir, davranışsal problemlere nasıl yaklaşmalıdır” konularına geçiş yapınca anladım. Bayılarak yediği yemeklere burun kıvırdığını görünce anladım. İlk yılındaki halini hatırlamak için video görüntülerine bakmam gerektiğinde anladım. (İyi ki de çekmişim kameraya) cok cok diye meme emişini izlediğimde anladım.

2 senede insan ne çok değişim gösterirmiş zaman hızlıca ama dolu dolu nasıl geçermiş Bilgeyle anladım.

Yaşadığımız olaylar, içinde bulunduğumuz anda, olduğundan daha zor görünebiliyor. Ancak bir kez yaşayıp deneyimleyince (biraz da zaman geçip azıcık unutunca) çoğu şey göze daha kolay görünüyor. Şimdi bilge büyüdükçe, kontrol benden çıktıkça, davranışsal ve psikolojik sorunları çözmeye çalıştıkça “aman canıııım, gaz da ne ki, o daha birşey değil” diyor insan (ki insanlar bunu dediğinde hoşlanmam çünkü o an benim zorum odur) Şu an bana başetmesi çok zor gelen iki yaş sendromu gibi… Kim bilir sonraki senelerde şu an bilmediğimiz nelerle karşılacağız ve şu yaşadıklarımız bugün gördüğümüz gibi gözükmeyecek gözümüze.

Etki alanım dışında olan hızla akan bir zaman ve çabucak büyüyen bir meleğim var. Yapabileceğim en iyi şey geçen zamanı mutlu ve keyifli geçirmek.

Yeter ki sağlık baki kalsın. 2 yaşından dileğim budur.

Reklamlar