Etiketler

,

Benim ailem fazla kalabalık değildir; yoğun olarak çekirdek ailede büyüdüm. Sadece haftasonları anneanne, babaanne, dedelerle olurdum. O zamanlar çocuk olduğumu en çok hatırladığım ve eğlendiğim güzel zamanlardı. Uzak şehirlerde yaşayan amcalarım ve kuzenlerim vardı, uzaktık, hep uzak kaldık… Dayımın kızları vardı küçüktük, koşardık, oynardık, en çok da didişirdik… şimdi o kızlar büyüdü arkadaş olduk. Bilge doğdu artık bir nevi teyze sayılırlar:) Çok şükür ki aynı şehirde yaşıyoruz ve görüşebiliyoruz. Eşim iş için seyahate gittiği zamanlarda gelip bana arkadaşlık ederler, yalnız bırakmazlar, yardım ederler ve en güzeli Bilgeyle oynarlar, onunla ilgilenirler. Bilge ise bu durumdan çok hoşnut!

Bilge doğdu doğalı ‘çocukların sevildiklerini ve gerçek ilgiyi çok iyi hissediyor olduklarını’ yaşayarak gördüm. Ne anlar ki diye düşünüp kandıramaya çalışanlar büyük yanılgı içindeler! Şimdi ben de  düşünüyorum yorgun olup da onunla oynamak zorunda hissedeceğim zamanlar olur mu diye… Öyle bir durumda ne yaparım? Onu hiçbir zaman kandırmaya çalışmak istemiyorum. Hayatında herşey net olmalı. Koşullar iyi olmasa bile en azından ne yapacağını bilir, kafası karışmaz. Öyle bir durum olduğunda -anneciğim, çok yorgunum şimdilik kendi kendine oynar mısın lütfen. derim. Yok illa tutturursa artık bilemem o da görür zorla güzellik olmadığını. Olduğu kadar:) Uf yaa yanlış mı düşünüyorum acaba?

Reklamlar