Etiketler

Ölüm pek çok toplumda her zaman soğuktur, ciddidir, kaçınılmazdır. Ama bazen biraz daha kolay kabullenilebilir. Hatta bazen yapacak bir şey kalmaz bu hayatta, beklersin gelsin diye… Annemin 100’üne merdiven dayamış babaannesi gibi…

Bugün cenazede onu sonsuzluğa yolcularken aklımda hep düşünceler vardı. ‘Hayata’ sığdırdıklarımız, sığdıramadıklarımız, gideceğimiz sonsuzluk denen yere yanımızda götüreceklerimiz, dünya denen yerdeki kavgalarımız, hırslarımız, sevdiklerimiz, iyiliklerimiz, kötülüklerimiz, nefretlerimiz… herşeyi silebiliyor tek bir kelime: Ölüm. Ölüm en gerçek şey; kabul ama insanın sevdiklerini bir daha göremeyecek olması gerçeği ölümden beter sanki. Sonsuz yaşam elbette katlanılmaz olurdu ancak mesele dünyayı bırakıp gitmek değil ki mesele sevdiklerini bırakmak. Annemin babaannesini düşününce ‘Allah uzun ömür versin’ diye dua etmenin çok yetersiz olduğunu farkettim; ‘Allah sağlıklı, mutlu, sevdiklerinle, başkasına muhtaç olmayacağın bir uzun ömür versin’ yoksa neyleyim ben hayatı.

Reklamlar